Przyspieszone uczenie się miało swój początek w Bułgarii. To tam w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia doktor G.Lozanow pracował nad sugestopedią.

Ówczesne stosunki polityczne w znacznym stopniu utrudniały możliwość rozpowszechnienia wyników jego badań. Dopiero odwilż, która pojawiła się pomiędzy Wschodem a zachodem u schyłku lat siedemdziesiątych spowodowała, iż badania G.Lozanowa dotarły do naukowców z Europy Zachodniej i Ameryki.

Od tej chwili przyspieszone uczenie się rozwijało się dwutorowo. Jednym z nurtów była wspomniana już sugestopedia a drugim tak zwane superuczenie.

Wiadomo, iż Lozanow modyfikował swoją metodę w toku prowadzonych badań. Początkowo wykorzystywał on na ich początku relaksację, z której później zrezygnował. Ostatecznie jego metoda składała się z trzech punktów:

• Przygotowania
• Prezentacji
• Powtórzenia i opracowania.

Superuczenie pojawiło się w Ameryce na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Metoda ta wzorowała się na sugestopedii ale wykorzystywała także relaksację, wizualizację i zsynchronizowane oddychanie. Właśnie odpowiedni oddech uważany był w tej metodzie za podstawę przyspieszonego procesu uczenia się.